تنهای شب | مجید ملکی میقانی

آشنا اما دور دوست اما سرد این است حاصل چرخیدن هزار باره خورشید و دیدن هزاران ماه

ایستاده‌ام پشت پنجره‌ی بی‌برگ‌ها،   فصلِ رفتن تو، هنوز تمام نشده.   باد می‌پیچد توی کوچه‌های خالی،   پاییزِ انتظار، دَمِ دَم می‌کِشد مرا. *** روزها، مثل نانِ بی‌مزه، جویده می‌شوند،   ساعت‌ها چکه می‌کنند از سقفِ سکوت.   دلم، باغچه‌ای ست که در بی‌آبی مُرد،   گل‌های امید، پژمرده از بی‌خبری. *** انتظار، تبِ بی‌زمانی ست در استخوان‌ها،   مفصل‌های بی‌وقت، دردِ قدم‌ها را می‌کِشند.   چشم‌ها، چاه‌های خسته‌اند از نگاه،   پلک‌ها سنگین از بارانی که نبارید. *** خستگی، مثل گردِ کهنه روی مُبل‌ها نشست،   روح، فرشی پوسیده زیر پایِ روزهای تکراری.   سینه تنگ است از هوایِ وعده‌های پوسیده،   نفس، بند می‌آید پشت گلو... چه سخت می‌گذرد. *** افسردگی، مهمانِ همیشگیِ این خانه‌ی تهی ست،   سایه‌اش را می‌شویَم، اما پُررنگ‌تر برمی‌گردد.   مثل دودی که می‌چسبد به دیوارِ دل،   رنگِ شادی را می‌رباید، آهسته... بی‌صدا. *** منتظِر، درختِ بی‌ثمرِ حیاطِ زمان است،   می‌خ...

  نه که دلش نخواهد، نه که ندانَد… که عشق، آن شعله‌ی بی‌قرارِ کلمه‌هاست وقتی از نگاهِ کسی بر کاغذی سفید می‌افتد. سفر را بهانه کرد: چمدان‌ها را بست پیش از آن‌که دلش را باز کند. قطاری گذشت و من ماندم با واژه‌هایی که جای لبخندش را پر نکردند. وبعد تنها یک اشتباه، یک لغزشِ لفظی… واژه‌ای که گفتم و هنوز نمی‌دانم چرا به سینه‌اش تیغ شد. رفت. بی‌آنکه شعرش را تمام کند. او، خود شاعر است و می‌داند که کلمه‌ها گاه خیانت می‌کنند. او، می‌ترسد… نه از عشق، که از مرزِ ناپیدایِ میانِ خواستن و نخواستن، می‌ترسد از لحظه‌ای که باید بماند. او، شاعر است و می‌داند واژه‌ها گاه، بی‌دعوت می‌آیند و جا می‌گذارند کسی را… او می‌ترسد، نه از دوست داشتن، که از همان لحظه‌ی نازک و شیرینِ میانِ در آغوش کشیدن و در آغوش ماندن. و من… نه شاعر بودم نه عارفِ خواب‌هایش، فقط کسی که باور داشت گاهی دوست داشتن نجیب‌ترین شکلِ ماندن است… اگر بگذاری

بخوان این شعر را، مثل کسی که دست می‌کشد بر شانه‌ی غریبه‌ای و به‌جای حرف، با خنده می‌گوید: زنده‌ای هنوز؟ پس چرا نمی‌رقصی؟ برقص! که خیابان، جای عبورِ خسته نیست جای رقصِ بی‌هواست، جای زن‌هایی‌ست با دامن‌های بلندِ رها و مردانی که خجالت را در خانه جا گذاشته‌اند. برقص! که شب از آنِ توست و فردا شاید از آنِ هیچ‌کدامِ ما نباشد. با دست‌های تُهی، با قلبی که زخمی‌ست اما هنوز می‌تپد. با صدایی که می‌لرزد اما هنوز آواز می‌خواند… برقص! پیش از آن‌که فراموشت کنند پیش از آن‌که زندگی مثل لیوانی روی طاقچه بی‌صدا بی‌صدا بی‌صدا بیفتد و تمام شود

در این درِ کهن، نفسِ زمان در گلو شکسته است، پوسیده چو خاطره‌ای در انبارِ فراموشی. بر سینه‌اش زخمِ سالیان، میخ‌هایی‌ست از خشمِ تاریخ، و قفلی، که گویی نه بر چوب، که بر سرنوشتِ انسان خورده است. سایه‌ها، رقصان بر خاکِ ترک‌خورده، به یاد می‌آورند که روزی در این کوچه، کسی به امیدی، دری را کوبید… و اکنون؟ تنها صدای سیم‌های آویزان است و برقِ مرده‌ای در جعبه‌ای زنگ‌زده، که شب را روشن نمی‌کند و روز را خاموش نمی‌سازد. ای خانه‌ی فراموش، در تو هنوز پچ‌پچه‌ی عشق و اندوه در دیوارها می‌لرزد اما کسی نیست تا دوباره دروازه ات را بگشاید

در این سرزمینِ فراموشی، که دیوارش به آوای قرن‌ها تکیه دارد، من زاده‌ شدم — در شوش، که بوی خاکِ افسانه می‌دهد، در رم، که نیزه‌اش با خونِ امپراتوران آغشته‌ست، در آتن، که اندیشه‌ را به خدایان آموخت، و در تیسفون، که سایه‌ی ایوانش هنوز بر خوابِ باد جاری‌ست. من فرزندِ تبارِ فراموش‌شده‌ام، گم‌گشته‌ی تاریخ، که هزار سال در سینه خاک خورده‌ام و تجربه، چون زخم بر پیکرم حک شده. در هر گام، مرگی بخشیدم تا زندگی را برانگیزم، در هر نگاه، چشمی بستم تا نوری بتابد. به‌دنبال اندکی زندگی‌ام، نه در کاخ‌ها، که در خشت‌های فراموش‌شده‌ی کوچه‌ها، نه در آوازِ پیروزی، که در سکوتِ پیرزنی کنارِ اجاق. من آمده‌ام، از غبارِ قرن‌ها، با مشتِ تهی و قلبی که هنوز تپشِ رویا دارد. این منم — نه مرده، نه زنده، بلکه فریادی میان دو مرز

در سفرم نه به قصد رسیدن نه برای رفتن سفر، تنها بهانه‌ای‌ست برای فراموشی برای این‌که نباشم جایی که نبودنت همه‌چیز را خالی کرده است می‌خواهم از یاد ببرم که چگونه در آینه جز چشمان تو چیزی نمی‌دیدم که چگونه، تمام عمر فقط بلد بودم دوستت بدارم حتی وقتی نبودی حتی حالا که نیستی به خود دروغ می‌گویم که خوبم که می‌توانم که آدم باید زندگی کند و عشق، فقط یک فصل است نه تمام تقویم اما شب که می‌رسد باز دستم بی‌قرارِ دستی‌ست که سال‌هاست نیامده و باز نامت بی‌اجازه بر لب‌هایم می‌افتد من تنها مردی‌ام که عاشقی را از تو آموخت و دیگر هیچ نیاموخت ------ خوشحال میشم نظر خواننده ها را بدانم