تنهای شب | مجید ملکی میقانی

پاهایش را در حلقم فرو کرد تا زبان عشق را قورت بدم

پاهایم را در آغوش می گیرم و سفر را با دل اغاز میکنم با چشمانم خود را به چاهی میرسانم که حتی خورشید هم یارای درخشش نیست. (این مطلب نمی دونم چی هست؟!!!)

خط های دفترم را با خط های دلم تاق می زنم هیچ  هیچ

نامش قلبم را سوراند بی آنکه ببینم بی آنکه بشنوم

خاکستر قلبم را به دندان کشیدم                                     سفید شد

سایه تاریک خیال ترکیبی زشت از نیستی بود ندانستم  هستی را باختم

کاش می دانست آفتابی درکار نیست شب فرارسیده است عوعوی سگان در راه است