او کفشها را تعمیر میکرد تا آدمها باز هم بتوانند راه بروند. نمیدانم چند جفت کفش از زیر دستهایش گذشته، چند خیابان را با وصلههای کوچک او پیمودهاند و چند نفر بیآنکه نگاهش کنند از کنارش عبور کردهاند. شهر همین است؛ برجهایش هنوز پابرجا هستند، باران هنوز بر شیشهها مینشیند و پیرمردی در گوشهای از خیابان کفشهای فرسوده را برای ادامه راه آماده میکند. شاید تمام زندگی همین تلاش کوچک باشد: اینکه با دستهای خسته، چیزی را تعمیر کنی که دیگری بتواند راهش را ادامه دهد. و کسی چه میداند، شاید روزی خود ما هم برای ادامه دادن به دستهای پیرمردی احتیاج پیدا کنیم. ( اما من شاعر نیستم )
دلنوشتههایی از دلتنگی، عشق، تنهایی و شبهای سرد. جایی برای حرفهایی که جایی ندارند.