؟

 می‌دانم که می‌خوانید…

گاهی کسی می‌آید، چند خطی را می‌خواند و بی‌صدا می‌رود.

ردّی نمی‌گذارد، اما شاید چیزی از آن نوشته با خودش ببرد.

این وبلاگ سال‌هاست با همین کلمات نفس می‌کشد؛
و چه خوب می‌شد اگر گاهی،
یکی از شما سکوت را می‌شکست.

لازم نیست نقدی بنویسید،
لازم نیست حرف بزرگی داشته باشید.

حتی یک «خواندم»،
یک «دوستش داشتم»،
یا یک جمله کوتاه از حسی که هنگام خواندن داشتید
برای نویسنده‌ای که پشت این کلمات نشسته،
می‌تواند بسیار باشد.

این‌جا کلمات من‌اند،
اما بدون شما گفت‌وگویی شکل نمی‌گیرد.

پس اگر این نوشته‌ها روزی
لحظه‌ای از شما را با خودشان همراه کرده‌اند،
گاهی برایم چیزی بنویسید.

بگذارید این خانه فقط جای نوشته‌ها نباشد؛
جای ردّ پای آدم‌ها هم باشد.