تنهای شب | مجید ملکی میقانی

زیبا می‌گذرد؛ چنان که انگار هیچ‌کس در این رود آخرین نفسش را جا نگذاشته است. و کنار آب، کفش‌ها مانده‌اند؛ جفت‌جفت، بی‌صاحب، رو به رود. رود می‌رود و کفش‌ها هنوز منتظرِ قدم‌هایی هستند که تاریخ از آن‌ها گرفته است.