تنهای شب | مجید ملکی میقانی

​ قامتِ تو در آسمانِ بی‌فریاد برهنه‌تر از همیشه بی‌سپرِ سپیدِ برف و من از فرازِ قلعه‌ای فراموش‌شده به تو می‌نگرم چونان پهلوانی که زخم‌هایش بر شانۀ باد پنهان نمی‌ماند دماوند! تو خسته‌ای اما هنوز سرفرازترین مشتِ برافراشته بر پهلوی زمین هنوز آخرین ایلِ غرور در سرزمینِ خشکیده باد نامِ ما را از یاد برده‌است اما تو ایستاده‌ای حتی اگر برف پیمانِ دیرینه‌ات را شکسته باشد تویی همچنان سؤالِ بی‌پاسخِ خورشید بر پیشانیِ میهن

​ خواب چاقویی‌ست که از زیرِ بالش برمی‌خیزد در تاریکیِ  و بی‌پناهی چشم می‌گشایم و تو را می‌بینم نه تویی که روزی دوستش داشتم نه آن وهمِ شیرینِ آغاز موجودی ناشناس که سال‌ها در پنهان‌خانه‌ی عمرم لانه کرده بود سال ها در مشتِ تو خاکستر شد و من روبروی ویرانیِ خود ایستاده‌ام با خونی که از غرورم می‌چکد و سال‌هایی که دیگر برنمی‌گردند تو آزاد بودی حتی وقتی با من بودی و من زندانیِ عشقی که هیچ‌گاه در تو نبود چه اندازه راه رفته‌ام با سایه‌ای که دوستم نداشت با قلبم که فقط برای تو می‌تپید و تو به ضربِ بی‌اعتنایی زنده به‌گورش کردی اکنون از دلِ این کابوس می‌آیم سر برمی‌دارم و می‌دانم آزاد شدن گاه یعنی پذیرفتنِ خسارتِ رویاها من هنوز ایستاده‌ام در روشناییِ تلخِ حقیقت و تو در خواب‌های من برای همیشه تمام شده‌ای راه از این‌جا دوباره آغاز می‌شود بی‌تو بی‌دروغ بی‌خیانت با خودِ زخمی‌ام که هنوز شعر می‌نویسد و نفس می‌کشد و تسلیمِ هیچ رویا‌فروشی نمی‌شود پایانِ آن سال‌ها آغازِ من است.

​ و تنها چند واژه از من باقی خواهد ماند چند تصویر شفاف و خام نه خونی در رگ، نه نفسی در سینه و من عریان از این زمین و آن زمان می‌گذرم بی‌سایه بی‌پناه چنان که باد از میانِ درختان