رد شدن به محتوای اصلی

خواب

​خواب

چاقویی‌ست که از زیرِ بالش برمی‌خیزد


در تاریکیِ  و بی‌پناهی

چشم می‌گشایم

و تو را می‌بینم

نه تویی که روزی دوستش داشتم

نه آن وهمِ شیرینِ آغاز

موجودی ناشناس

که سال‌ها در پنهان‌خانه‌ی عمرم لانه کرده بود


سال ها

در مشتِ تو خاکستر شد

و من

روبروی ویرانیِ خود

ایستاده‌ام

با خونی که از غرورم می‌چکد

و سال‌هایی که دیگر برنمی‌گردند


تو آزاد بودی

حتی وقتی با من بودی

و من

زندانیِ عشقی که

هیچ‌گاه در تو نبود

چه اندازه راه رفته‌ام

با سایه‌ای که دوستم نداشت

با قلبم که فقط برای تو می‌تپید

و تو

به ضربِ بی‌اعتنایی

زنده به‌گورش کردی


اکنون

از دلِ این کابوس می‌آیم

سر برمی‌دارم

و می‌دانم

آزاد شدن

گاه یعنی پذیرفتنِ خسارتِ رویاها


من

هنوز ایستاده‌ام

در روشناییِ تلخِ حقیقت

و تو

در خواب‌های من

برای همیشه

تمام شده‌ای


راه

از این‌جا دوباره آغاز می‌شود

بی‌تو

بی‌دروغ

بی‌خیانت

با خودِ زخمی‌ام

که هنوز

شعر می‌نویسد و نفس می‌کشد

و تسلیمِ هیچ رویا‌فروشی نمی‌شود


پایانِ آن سال‌ها

آغازِ من است.


نظرات

پست‌های معروف از این وبلاگ

برقص

بخوان این شعر را، مثل کسی که دست می‌کشد بر شانه‌ی غریبه‌ای و به‌جای حرف، با خنده می‌گوید: زنده‌ای هنوز؟ پس چرا نمی‌رقصی؟ برقص! که خیابان، جای عبورِ خسته نیست جای رقصِ بی‌هواست، جای زن‌هایی‌ست با دامن‌های بلندِ رها و مردانی که خجالت را در خانه جا گذاشته‌اند. برقص! که شب از آنِ توست و فردا شاید از آنِ هیچ‌کدامِ ما نباشد. با دست‌های تُهی، با قلبی که زخمی‌ست اما هنوز می‌تپد. با صدایی که می‌لرزد اما هنوز آواز می‌خواند… برقص! پیش از آن‌که فراموشت کنند پیش از آن‌که زندگی مثل لیوانی روی طاقچه بی‌صدا بی‌صدا بی‌صدا بیفتد و تمام شود

عروسی که سپیدپوش نبود

​ قامتِ تو در آسمانِ بی‌فریاد برهنه‌تر از همیشه بی‌سپرِ سپیدِ برف و من از فرازِ قلعه‌ای فراموش‌شده به تو می‌نگرم چونان پهلوانی که زخم‌هایش بر شانۀ باد پنهان نمی‌ماند دماوند! تو خسته‌ای اما هنوز سرفرازترین مشتِ برافراشته بر پهلوی زمین هنوز آخرین ایلِ غرور در سرزمینِ خشکیده باد نامِ ما را از یاد برده‌است اما تو ایستاده‌ای حتی اگر برف پیمانِ دیرینه‌ات را شکسته باشد تویی همچنان سؤالِ بی‌پاسخِ خورشید بر پیشانیِ میهن