تنهای شب | مجید ملکی میقانی

نمی دونم چرا نوشتن توی اینجا حال و هوای قدیم رو نداره؟شاید بدلیل از دست دان مخاطبان قدیمی اینجاست یا ...نمی دونم بارها خواستم شروع کنم نمیشه نشد دلم میخواهد نوشتن تعاملی م رو دوباره احیا کنم. مینوسم هنوز و بخشی از زندگی و شغل من است اما من عاشق اینجا هستم  چرا عشق رو فراموش میکنیم؟

وقتی که احساس میکنی از زندگیت چیزکی بیشتر باقی نمانده همه چیز برایت لذت بخش میشود. تمام سالهای عمر  در پی یافتن یک سوال هستیم؟ ایا اندوختهای که داریم برای تا پایان عمر کافیست؟ اما تنها وقتی به جواب میرسیم که تا پایان عمر چیزی باقی نمانده است. انگاه دیگر نیاز به اندوخته نیست باید با داشته هایم مان بمیریم. 

طی این سالها که این خونه خالی بود و غبار همه جایش را پر کرده بوددوست داشتم دوباره به اینجا سر و سامانی بدهم. این تغییرات شروع شده ولی نمیدانم کسی اینجا را میبیند یانه.

دیر خوابیدم زود برخواستم،ماشین دستم رو توی پوست گردو انداخته و توی این شهر کوچک تعمیر خودرو یک پروسه سخت و ملال اوره دخترکم با خوشرویی ضبح رو اغاز کرد و در حال گوش کردن به موسقیست.

وقتی دخترم را نمی بینم نیز تنهام نمیدانم کی تنهایی تمام میشود.

و زندگی ایستاده بر درگاه بر سایه موهایت بوسه میزند و تو بر میخیزی سایه ات گم میشود اما تو آمدی نحیف همچون شاخه گلی با موهایی به نرمی ابریشم ... و مرگ از پنجره خانه ات رفت رفت رفت هفتاد بار رفت

می روی بر روی یک شانه ات ماه و دیگری خورشید چشمانت ستاره باران موهایت آسمان شب ندو آسمان را پریشان نکن باد در ستاره هایت می دود اشک بارانش نکن خورشید و ماه را در ترازوی شانه ات نگه دار و تبسم بر لبانت را